کدینگ ریموت کنترل های سیستم های درب اتوماتیک

ریموت کنترل ابزاری پرکاربرد در زندگی روزمره است که امکان بازکردن درب ورودی ساختمان، درب پارکینگ، کرکره برقی و فعال کردن دزدگیر و ... را به صورت بی‌سیم و از راه دور فراهم می‌ کند. هنگام انتخاب یک سیستم کارامد برای کنترل درب پارکینگ یا دزدگیر، یکی از مهم ‌ترین نکاتی که باید به آن توجه کنید، ریموت کنترل سیستم است. کیفیت ریموت کنترل مستقیماً بر امنیت سیستم، قیمت و مقاومت آن در برابر هک تأثیر می‌ گذارد و بنابراین انتخاب ریموت مناسب اهمیت بالایی دارد.

اینکه چه ریموتی بخریم؟

کدام ریموت بهتر است؟

کدینگ در ریموت ها به چه معنا است؟

تفاوت بین فیکس کد، لرنینگ کد و هاپینگ کد چیست؟

از متداول ترین پرسش ها هنگام انتخاب یک ریموت کنترل است.

ما در این مقاله به صورت ویژه و تخصصی یکی از ویژگی های مهم ریموت ها یعنی کدینگ و انواع آن را بررسی می کنیم و پس از مطالعه این مطلب می توانید به سوالات بالا پاسخ دهید.

کدینگ ریموت چیست؟

ساختار ریموت‌ ها در انواع مختلف با یکدیگر متفاوت است. چند پارامتر مهم در ساخت ریموت ها وجود دارد که آن ها را از هم متفاوت می سازد. یکی از مهم ترین پارامترها نوع کدینگ ریموت است. کدینگ به معنای نحوه رمزگذاری اطلاعات ارسالی از سوی ریموت کنترل است.

هر بار که دکمه ریموت فشرده می شود یک موج رادیویی شامل کدهای 0 و 1 در فضا منتشر می شود و نحوه ساخت این کدها همان کدینگ ریموت را مشخص می کند. ریموت ها براساس نوع کدینگ به چند دسته اصلی تقسیم می شوند که در ادامه به شرح آن ها می پردازیم:

 

ریموت ‌های فیکس کد (Fixed Code):

در ریموت ‌های فیکس کد یا کد ثابت، کدی که هنگام فشردن کلید ارسال می‌ شود همیشه یکسان است. اساس عملکرد کد ثابت این است که آدرس ریموت ها (رمزگذاری) باید با آدرس برد کنترل (رمزگشایی) مطابقت کامل داشته باشد تا دستور ارسال شده پذیرفته شود.

نحوه کددهی ریموت های فیکس کد

در ریموت های کد فیکس آی سی مدل PT2262 مسئولیت کدینگ اطلاعات را برعهده دارد. این آی سی 12 پایه برای تعیین آدرس دارد و با توجه به 3 حالته بودن هر بیت که می تواند در حالت:

1. مثبت یا pull up 
2. منفی یا pull down
3. بدون اتصال یا  not connect

قرار داده شود حداکثر می تواند 3¹² یا 531,441 آدرس مختلف را ایجاد کند. هرچند که در این ریموت ها معمولا از 8 پایه آن استفاده می شود. در این ریموت ها از یک دیپ سوئیچ 8 تایی جهت تعیین یکی از این 3 حالت برای پایه های آی سی استفاده می شود که با تغییر دادن کلیدهای دیپ سوئیچ به صورت دستی آدرس ارسالی به آسانی قابل تغییر است. به همین علت به ریموت های فیکس کد، ریموت های دیپ سوئیچی نیز گفته می شود. در برخی مدل های قدیمی تر که دیپ سوئیچ ندارند تنظیم کد آدرس با جامپر یا لحیم کاری پایه ها انجام می شود و آن ها را ریموت های لحیمی می نامند.

در سمت مقابل، یعنی مدار کنترلی که قرار است فرکانس ریموت را دریافت کند و فرامین را اجرا کند مثل برد جک پارکینگی یا کرکره موتور ساید، یک آی سی مسئول دیکد کردن یا رمز گشایی اطلاعات دریافتی از ریموت است. آی سی ای که متناظر با PT2262 کار می کند و می تواند اطلاعات آن را رمز گشایی کند مدل PT2272 است. هر دو آی سی متعلق به شرکت PTC هستند و زوجی هستن که با هم کار می کنند. نکته قابل توجه این است که برای کد کردن ریموت به رسیور، هر آدرسی که برای پایه های آی سی روی برد تنظیم می شود باید عینا همان آدرس برای آی سی روی ریموت نیز تنظیم شود. در نتیجه اگر بخواهید ریموتی به دستگاه اضافه کنید باید آدرس روی برد را بدانید و دیپ سوئیچ ریموت جدید را عین دیپ سوئیچ روی برد تنظیم کنید. همچنین می توانید قاب یکی از ریموت هایی که با دستگاه کار می کند را باز کنید و دیپ سوئیچ ریموت را مانند آن تنظیم کنید. پس از تنظیم صحیح دیپ سوئیچ ها بدون نیاز به هیچ کار دیگری ریموت با برد کار می کند. در این مدل ریموت ها اگر ریموتی گم شود از آنجا که با برد کنترل نمی توان ریموت گمشده را حذف کرد باید دیپ سوئیچ روی برد کنترل و در نتیجه دیپ سوئیچ تمام ریموت هایی که در حال حاضر با دستگاه کار می کنند تغییر داده شود تا ریموت گمشده نتواند با دستگاه کار کند. این نوع ریموت ‌ها معمولاً روی سیستم ‌های قدیمی ‌تر یا کم ‌اهمیت‌ تر استفاده می ‌شوند.

مزایای ریموت دیپ سوئیچی:

1. ارزان
2. ساخت و تکثیر آسان ریموت
3. بدون نیاز به دسترسی یا کددهی به رسیور

معایب ریموت دیپ سوئیچی:

1. سطح امنیتی پایین است.
2. امکان کپی ‌برداری سریع از ریموت
3. تعداد کم آدرس ها ممکن است باعث تکراری شدن کد آدرس شود.
4. احتمال یکی بودن کد ریموت با ریموت همسایه و عملکرد ناخواسته درب ها

ریموت های لرنینگ کد (Learning Code):

ریموت های لرنینگ نسل پیشرفته تر ریموت های فیکس کد هستند. در این ریموت ها از یک آی سی انکدر (به زبان ساده تر کد کننده) جهت ایجاد کدهای یکتا استفاده می شود. آی سی بکار برده شده در اکثر ریموت های لرنینگ آی سی EV1527 است. در EV1527 یک رجیستر داخلی 20 بیتی برای آدرس دهی وجود دارد. بنابراین آدرس ریموت از 20 بیت تشکیل می شود و چون هر بیت فقط می ‌تواند 0 یا 1 باشد تعداد آدرس ‌های ممکن 2²⁰ برابر با 1,048,576 (حدود 1 میلیون آدرس منحصر به فرد) است. آی ‌سی EV1527 خلاف PT2262 از روش تنظیم آدرس با جامپر یا DIP-Switch استفاده نمی کند. در EV1527 یکی از این یک میلیون آدرس به صورت تصادفی هنگام تولید چیپ در کارخانه با استفاده از یک الگوریتم pseudo-random در حافظهROM  داخلی آن برنامه ‌ریزی می ‌شود. این آدرس تغییر نمی‌ کند و برای همیشه ثابت است. به همین دلیل است که هر ریموت، یک آدرس کاملاً مخصوص خودش دارد.

 

ساختار یک فریم ریموت لرنینگ:

 

هر بار که دکمه ریموت لرنینگ را فشار می دهیم آی سی EV1527 ، 20 بیت آدرس منحصر به فرد، 4 بیت داده (وضعیت دکمه ‌ها)، بیت ‌های اعلام شروع / تکرار / parity را کنار هم قرار می ‌دهد و یک Frame کامل می‌ سازد. سپس این فریم چندین بار پشت سر هم (3 تا 5 بار) ارسال می ‌شود تا گیرنده بدون خطا سیگنال را دریافت کند.

 

ویژگی های ریموت لرنینگ:

ریموت ‌های لرنینگ کد به دلیل استفاده از بیش از 1 میلیون آدرس منحصر به ‌فرد، امنیت بالاتری نسبت به ریموت‌ های فیکس کد دارند و احتمال تکراری بودن کد دو ریموت بسیار کم است. این ریموت ‌ها اگرچه مانند ریموت های رولینگ نیستند و به ‌صورت تئوری امکان کپی‌ برداری از آن ها وجود دارد، اما ساختار آدرس ‌دهی آن ‌ها باعث شده برای سیستم ‌های خانگی و درب های اتوماتیک کاملاً قابل اعتماد باشند، زیرا گیرنده فقط کد ریموت هایی را می ‌پذیرد که قبلاً در حافظه خود ثبت کرده باشد. بیشتر ریموت ‌های لرنینگ در شرکت های مختلف از آی ‌سی EV1527 استفاده می‌کنند و به همین دلیل با اکثر رسیورهای لرنینگ موجود در بازار سازگارند، مشروط بر اینکه فرکانس کاری آن ‌ها یکسان باشد؛ فرکانس ‌های رایج این ریموت ‌ها 315 و 433 مگاهرتز است. یکی از مزایای مهم این ریموت‌ ها سادگی در کددهی یا حذف آن‌ هاست و در صورت گم شدن، می‌ توان ریموت را از حافظه دستگاه حذف کرد تا دیگر قادر به کنترل سیستم نباشد. به دلیل امنیت مناسب، سهولت استفاده و سازگاری گسترده، ریموت ‌های لرنینگ کد یکی از پرکاربردترین و قابل اعتمادترین گزینه ‌ها در سیستم ‌های اتوماسیون هستند.

 

ریموت هاپینگ کد (Hopping Code) یا رولینگ کد (Rolling Code):

ریموت ‌های هاپینگ کد یا رولینگ کد به دسته ‌ای از ریموت‌ کنترل هایی اطلاق می ‌شود که با هر بار فشردن دکمه ریموت، یک کد جدید و غیرتکراری ارسال می ‌کنند. این کدها به ‌صورت پویا تغییر می‌ یابند و گیرنده آن ها (Receiver) مانند درب پارکینگ، جک برقی، دزدگیر خودرو یا سیستم ‌های کنترل دسترسی تنها در صورتی فرمان را می‌ پذیرند که کد دریافتی، در توالی معتبرِ از پیش تعریف‌ شده قرار داشته باشد. در این سیستم‌ ها، خلاف ریموت ‌های کد ثابت (Fixed Code)، هیچ ‌گاه یک کد دو بار قابل استفاده نیست. همین ویژگی، پایه اصلی امنیت بالای این نوع ریموت ‌ها محسوب می ‌شود. به زبان ساده تر کدهای ارسالی ریموت هاپینگ مثل رمز یک بار مصرف کارت های بانکی است که هر بار یک رمز پویا جدید می سازند و درنتیجه امن تر هستند.

هاپینگ و رولینگ هر دو یک مفهوم دارند و فقط اسم گذاری شرکت ها برای این شیوه کدینگ متفاوت است.

Hopping : در اصطلاح لغوی به معنای پرش کردن است (مانند بازی هُپ که از مضارب عدد 5 می پریدیم) کدها به صورت «پرشی» از یک عدد به عدد بعدی می پرند، پس هایپنگ یعنی تغییر جهشی کد.

Rolling : در اصطلاح لغوی به معنای غلتیدن و چرخیدن است و در مورد ریموت ها می توان گفت کدی که مدام در حال چرخش و عوض شدن است، پس رولینگ یعنی تغییر پیوسته کد.

چرا شرکت ها از دو اسم مختلف هاپینگ و رولینگ استفاده می کنند؟!

شرکت‌ ها از دو اسم مختلف استفاده می‌کنند چون با دو زاویه نگاه متفاوت، این سیستم کد متغیر رو توصیف می‌کنند (یکی روی چرخش مداوم کد تمرکز داره و دیگری روی پرش کد از یک مقدار به مقدار بعدی)، علاوه بر این سلیقه و برندینگ شرکت ‌ها باعث شده هرکدام اسم دلخواه خود را انتخاب کنند. تاریخچه فنی و استانداردها نیز در این نام گذاری نقش داشته اند، اصطلاح Rolling از طریق مقالات فنی و استانداردها رواج پیدا کرد، اما Hopping بیشتر در بازار مصرف ‌کننده جا افتاد. در نهایت، این تفاوت ‌ها باعث شده است هر دو اصطلاح رایج باشند ولی در عمل تفاوت فنی ندارند و تنها نام آن ها متفاوت است.

 

ساختار سخت ‌افزاری و آی‌سی مورد استفاده:

در اکثر ریموت ‌های Rolling Code از آی ‌سی معروف HCS301 ساخت شرکت Microchip استفاده می ‌شود. این آی‌ سی یک Encoder رمزنگاری ‌شده مبتنی بر الگوریتم KeeLoq  است که به‌ طور ویژه برای ریموت کنترل ها طراحی شده است. HCS301 دارای EEPROM داخلی برای ذخیره سازی داده ‌ها و کلید رمزنگاری است و سازندگان ریموت می توانند الگوریتم رمزنگاری مخصوص خود و پارامترهای امنیتی را در آن برنامه ریزی کنند. در سمت گیرنده نیز باید همین کلید رمزنگاری در آی ‌سی مربوطه ذخیره شود. به این ترتیب، تنها گیرنده ‌ای که کلید صحیح را در اختیار دارد قادر خواهد بود پیام دریافتی از ریموت را رمزگشایی و اعتبارسنجی کند. سایر گیرنده هایی که داده‌ ها را دریافت ‌می کنند اما کلید صحیح را در اختیار نداشته باشند، قادر به رمز‌گشایی بخش کدگذاری شده نخواهند بود و نمی‌تواند اطلاعات آن را استخراج کنند.

 

ساختار یک فریم ریموت رولینگ/هاپینگ:

شکل زیر ساختار فریم ارسالی یک ریموت Rolling Code را نشان می دهد. همان طور که در نمودار مشخص شده است با هر بار فشرده شدن دکمه ریموت، یک فریم 66 بیتی ارسال می شود. این فریم از 2 بخش تشکیل شده است. بخش اول یک قسمت 34 بیتی غیرقابل رمزگشایی است که برای شناسایی ریموت مورد استفاده قرار می گیرد. بخش دوم شامل بیت های رمزنگاری شده با کلید KeeLoq است که با پروگرام کردن، این کلید تنظیم می شود. در این بخش با هر بار فشردن دکمه ریموت، شمارنده داخلی 28 بیتی 1 واحد افزایش می‌ یابد سپس مقدار شمارنده وارد الگوریتم KeeLoq می ‌شود و رمزنگاری می‌ گردد. به دلیل وجود همین شمارنده حتی اگر چند بار پشت سر هم یک دکمه فشار داده شود، کد ارسالی هر بار متفاوت خواهد بود. متناظر با آی سی ریموت، در آی سی مرکز کنترل نیز باید الگوریتم رمزگشایی و کلید مربوطه پروگرام شود.

 

تعداد کدهای تحقق پذیر بر روی ریموت کد هاپینگ:

در سیستم هاپینگ، بخش ثابت فریم برای تشخیص هویت ریموت در سمت گیرنده مورد استفاده قرار می گیرد. این بخش شامل 34 بیت غیررمزنگاری‌ شده است که هر ترکیب متفاوت از آن، یک ریموت جدید را می سازد. از آنجا که هر بیت تنها می‌ تواند دو حالت صفر یا یک داشته باشد، تعداد ترکیب‌ های ممکن برای این بخش برابر با 2³⁴ خواهد بود. حاصل این محاسبه 17,179,869,184 حالت است که به‌ صورت متداول این مقدار تحت عنوان «بیش از 16 میلیارد کد» یاد می‌ شود. این گستردگی تولید کد، نقش مهمی در افزایش سطح امنیت و جلوگیری از شناسایی یا تداخل ریموت‌ ها ایفا می‌ کند.

 

چرا ریموت هاپینگ بخریم؟

1. امنیت بالاتر و کاهش ریسک نفوذ: در ریموت‌ های هاپینگ با هر بار فشردن دکمه، یک کد جدید تولید می ‌شود و کد قبلی دیگر قابل استفاده نیست، بنابراین حتی در صورت ذخیره کد، امکان استفاده مجدد از آن وجود ندارد و ریسک نفوذ را کاهش می دهد.
2. مقاومت در برابر کپی ‌برداری: خلاف ریموت ‌های کد ثابت، ریموت هاپینگ با دستگاه ‌های کپی برداری قابل تکثیر نیست و از دسترسی غیرمجاز جلوگیری می ‌کند. همچنین فضای کددهی بسیار بزرگ (بیش از میلیاردها حالت ممکن) باعث می ‌شود حدس زدن یا شبیه ‌سازی کدها عملاً غیرممکن باشد.
3. مناسب برای مکان ‌های حساس: این نوع ریموت برای پارکینگ های تجاری و سیستم های دزدگیر اماکن حساس که امنیت اهمیت ویژه ای دارد، گزینه ‌ای مطمئن است.

 

ریموت بلوتوثی:

به ریموت هایی که توانایی دریافت و کپی کردن کد از ریموت های دیگر را دارند ریموت بلوتوثی گفته می شود. این ریموت ها اصطلاحا ریموت بلوتوثی نامیده می شوند اما در واقعیت خبری از وجود هیچ گونه ارتباط یا ماژول بلوتوثی در آن ها نیست! این ریموت ها با دریافت موج فرکانسی که حامل کد هر ریموت است، آن را در حافظه خود ذخیره ذخیره می کنند. یعنی ریموت بلوتوثی می تواند مانند رسیورهایی که ریموت به آن ها کد داده می شود کد ریموت را دریافت کند. به همین دلیل، این نوع ریموت می ‌تواند کد ریموت اصلی را یاد گرفته و تکرار کند. اصطلاح «ریموت بلوتوثی» بیشتر یک نام رایج در ایران است در حالی که در سطح بین ‌المللی به آن ‌ها Cloning Remote یا Duplicator Remote گفته می ‌شود.

 

ریموت بلوتوثی در چه مواقعی کاربرد دارد؟

ریموت های بلوتوثی در مواقعی که دسترسی مستقیم به رسیور یا مرکز کرکره برقی و جک پارکینگ را نداشته باشید یا نحوه تعریف ریموت برای رسیور را ندانید گزینه کار راه اندازی هستند. در این شرایط، به جای کد دادن مستقیم ریموت به رسیور، می ‌توانید با روشی ساده و راحت کد یک ریموتی که با رسیور کار می‌کند و در حافظه رسیور ذخیره است را به ریموت بلوتوثی کپی کنید. پس از این عملیات، ریموت بلوتوثی دقیقاً همان کد ریموت اصلی را ذخیره می ‌کند و رسیور آن را مانند ریموت اصلی می ‌شناسد و کنترل سیستم بدون مشکل امکان‌پذیر می‌ شود.

 

اساس کار ریموت بلوتوثی:

ریموت بلوتوثی دارای یک آی سی فرستنده گیرنده است که می تواند فرکانس و کدهای منتشر شده توسط یک ریموت دیگر را دریافت و در حافظه خود ذخیره کند. سپس با فشردن دکمه ریموت کدی که ذخیره کرده است را ارسال می کند. به این ترتیب، ریموت بلوتوثی هم قابلیت دریافت و هم ارسال کد را دارد، در حالی که ریموت های معمولی فقط قادر به ارسال کد هستند. برای بهره گیری از این قابلیت از آی سی های استفاده می شود مانند Si4430 که یک تِرَنسیور (TRANSCEIVER) رادیویی است. و در برخی ریموت های جدیدتر نیز از میکروکنترلرهایی مانند FMD FT60E021 استفاده می شود.

 

2 نکته مهم در مورد ریموت های بلوتوثی:

نکته اول:

ریموت های بلوتوثی فقط برای کپی برداری از ریموت های کد فیکس و لرنینگ قابل استفاده هستند. در مورد ریموت های هاپینگ، ریموت بلوتوثی کد ریموت را کپی می کند اما چون اون کد منقضی شده است عملا به کاری نمی آید و رسیور به آن پاسخی نمی دهد.

 

نکته دوم:

ریموت بلوتوثی باید هم فرکانس با ریموت اصلی باشد، یعنی اگر فرکانس ریموت اصلی 433 مگاهرتز است باید ریموت بلوتوثی که تهیه می کنید با فرکانس 433 مگاهرتز باشد.

 

انواع ریموت بلوتوثی:

ریموت های بلوتوثی به علت سهولت در کددهی جز ریموت های بسیار پرمصرف بازار هستند و معمولا در فرکانس های 315 مگاهرتز و 433 مگاهرتز تولید می شوند. ضمن اینکه برخی از این ریموت ها قابلیت کپی برداری از ریموت هایی با فرکانس های مختلف را دارند که اصطلاحا به آن ها فول رنج گفته می شود. از نظر ظاهری، این ریموت ها تفاوت چندانی با ریموت های لرنینگ معمولی ندارند و تشخیص آن ها فقط از با امتحان کردن پاک کردن حافظه یا فیبر داخلشان امکان پذیر است. اکثر این ریموت ها در قاب هایی مشابه ریموت های لرنینگ معمولی ساخته می شوند؛ برای مثال، ریموت بلوتوثی بتا با ظاهری کاملاً مشابه ریموت 2007 بتا عرضه شده که تنها تفاوت آن ها، درج نشدن عبارت BETA 2007 روی پلاک فلزی است. همچنین مدل 2018 بتا نیز دارای نسخه بلوتوثی است و اولین ریموت بلوتوثی بتا هم با قابی شبیه ریموت 2007، اما کمی کوچک ‌تر و ضخیم ‌تر، به بازار عرضه شده است.

 

چگونه با ریموت بلوتوثی، ریموت اصلی را کپی کنیم؟

درصورتی که امکان تهیه ریموت اصلی دستگاه را نداشته باشید و بخواهید از ریموت های بلوتوثی استفاده کنید می بایست مطابق مراحل زیر، ابتدا حافظه ریموت بلوتوثی را پاک کنید تا بتواند کد جدید را دریافت کند. سپس ریموتی که با دستگاه کار می کند را به ریموت بلوتوثی کپی کنید:

نکته: برای بررسی حافظه دکمه ها؛ اگر با فشردن دکمه ریموت یک بار LED روشن شود، یعنی حافظه آن دکمه خالی است و اگر به‌ طور دائم LED روشن بماند، به معنای این است که حافظه آن دکمه پر است. پس اگر مثلا فقط حافظه دکمه A پر است می توانید از دکمه های B ، C یا D برای دریافت کد جدید استفاده کنید و حافظه ریموت را پاک نکنید.)

آموزش خام کردن و کپی کردن ریموت بلوتوثی:

*پاک کردن حافظه ریموت بلوتوثی

1. دکمهA  و B (2 دکمه اول) ریموت را همزمان نگه دارید تا LED سه بار چشمک بزند و سپس خاموش شود.

2. دکمه B را رها کنید (دکمه A را همچنان نگه دارید.)
3. 3 مرتبه با فاصله 0.5 ثانیه دکمه B را فشار دهید تا LED چشمک زن شود.
4. دکمه A را رها کنید.

پس از پاک شدن حافظه ریموت با فشردن هر دکمه، LED فقط 1 ثانیه روشن می‌ ماند که به معنای خالی شدن حافظه هر 4 دکمه است.

 

*کپی کردن کد از ریموت اصلی:

1. تا جائیکه ممکن است دو ریموت را نزدیک به هم قرار دهید. در بعضی مدل ها باید ریموت ها را از قسمت سرشون بهم نزدیک کنید در بعضی دیگر باید ریموت ها را پشت به پشت یا از مقابل نزدیک هم قرار دهید. این موضوع بستگی به محل قرار گیری آی سی داخل ریموت دارد که در چه وضعیتی بهتر فرکانس را دریافت می کند.

2. دکمه A از ریموت اصلی را فشار داده و نگه دارید. سپس دکمه A از ریموت بلوتوثی را نیز فشار داده تا زمانی ‌که LED ریموت بلوتوثی چشمک بزند و سپس ثابت شود.
3. دکمه A مربوط به هر دو ریموت را رها کنید. برای کپی کردن بقیه دکمه‌ها مرحله دوم را برای هر دکمه تکرار کنید.

معمولا ریموت های بلوتوثی 4 دکمه دارند و شما می توانید فقط دکمه ای که از ریموت اصلی نیاز دارید به هر دکمه دلخواه از ریموت بلوتوثی کنید. یعنی حتما نباید دکمه A را به A کد بدید و می توانید به هر دکمه ای که حافظه اش خالی است آن را کد بدید.

همچنین می توانید 4 دکمه از 4 ریموت مختلف اما هر ریموت فقط یک دکمه را به ریموت بلوتوثی کپی کنید. فقط باید توجه داشته باشید که ریموت ها هم فرکانس باشند.

 

مشکلات ریموت بلوتوثی:

ایراد بزرگ ریموت بلوتوثی این است که هنگام کپی شدن از ریموت اصلی، عینا کد همان ریموت را می گیرد و در حافظه رسیور هر دو ریموت با شماره حافظه یکسان ثبت می شوند. این مسئله مدیریت ریموت ها در ساختمان را دشوار می کند زیرا دیگر نمی توان تشخیص داد که هر ریموت دست چه کسی است، کلا چند نفر ریموت دارند و چند ریموت با دستگاه کار می کند.

ضمنا اگر ریموت یکی از ساکنین گم شود، پس از پاک کردن حافظه رسیور و کددهی مجدد همه ریموت ها، ریموت بلوتوثی نیز به صورت اتوماتیک فعال می شود، در این حالت اگر بدانیم ریموت بلوتوثی از روی کدام ریموت کپی شده است مشکلی بوجود نمی آید. اما اگر ندانیم و شک کنیم ریموت گمشده مدل بلوتوثی بوده، دیگر نمی توانیم به باقی ریموت ها نیز اعتماد کنیم و نباید هیچ کدام از ریموت های قبلی را به دستگاه کد دهیم. در نتیجه باید همه ریموت های قبلی را کنار گذاشته و ریموت های جدید خریداری کنیم.

تخمین مشکلات این چنینی در ریموت بلوتوثی یعنی بهتر است کمتر به سراغ این ریموت ها بروید و همیشه از ریموت های اصلی که مستقیما به دستگاه کد می شوند استفاده کنید. علاوه بر این ها ریموت های بلوتوثی برد کمتری نسبت به ریموت های لرنینگ معمولی دارند و ضعیف تر عمل می کنند.

 

سخن آخر:

انتخاب ریموت کنترل مناسب تأثیر مستقیمی بر امنیت، کارایی و مدیریت سیستم‌ های کنترلی دارد. ریموت‌ های فیکس کد به دلیل سادگی و قیمت پایین، اما با امنیت کم، بیشتر برای کاربردهای غیرحساس مناسب ‌اند. ریموت‌ های لرنینگ کد با ایجاد آدرس ‌های یکتا، تعادل خوبی میان امنیت و سهولت استفاده برقرار می‌ کنند. در مقابل، ریموت‌ های هاپینگ یا رولینگ کد با تولید کدهای پویا، امن ‌ترین گزینه برای مکان ‌های حساس محسوب می‌شوند. در نهایت، با وجود راحتی کدینگ ریموت‌ های بلوتوثی، استفاده از ریموت ‌های اصلی و کددهی مستقیم به رسیور برای حفظ امنیت و مدیریت بهتر توصیه می ‌شود.